Meğer memlekette her şeyin vurguncusu varmış…

Pandemiyle tanıştık önce bu gerçekle. Maske stokları, yağ stokları, kolonya stokları… İnsanların korkusu, çaresizliği, hastalığı bile birilerinin kazanç kapısı oldu. Bir liralık maskelerin yirmi liraya satıldığı günleri gördük. Hastasını, yaşlısını, gencini, çocuğunu düşünmeden fırsat kollayanları izledik.

Birbirimize kendi ellerimizle zulmettik.

O günler geride kaldı, hastalık bitti. Fakat anlaşılan fırsatçılık bitmedi. Sadece yöntem değiştirdi. Bugün başka vurgunları, başka hesapları, başka itirafları konuşuyoruz. Fonlar, HGS’ler, türlü türlü oyunlar…

İnanın, haberleri ve itirafları okudukça insanın içi daralıyor. Yoruluyorum, öfkeleniyorum ama en çok üzülüyorum.

Çünkü mesele artık yalnızca para değil. Mesele, insanın insana karşı taşıması gereken vicdanı bu kadar kolay terk edebilmesi.

Bir tarafta asgari ücretle ay sonunu getirmeye çalışanlar, emekli maaşıyla geçinmeye çalışan büyüklerimiz, çocuğunun okul masrafını hesaplayan anne babalar, yetimler… Diğer tarafta doymak bilmeyen iştahlar, bitmeyen servet arzuları, sonu gelmeyen ihtiraslar…

İnsan sormadan edemiyor:

Nasıl yaptık bunu kendimize?

Acıma duygumuzu ihtiraslarımıza nasıl değiştik? Ne ara bu kadar doyumsuz olduk? Daha fazla kazanmak, daha fazla biriktirmek, daha fazla sahip olmak uğruna neyi kaybettiğimizi hiç düşündük mü?

Bir avuç insanın kazandığı, milyonlarca insanın bedel ödediği bu düzende hiç mi kalbiniz ağrımadı?

Yahu bu memleketin insanına, devletine, milletine sahip çıkan; en zor zamanlarda devletinin yanında duran, gerektiğinde fedakârlık yapmaktan geri durmayan bu millete bunu nasıl yaptınız?

Rüyamızda görsek sabahına uçuk çıkaracağımız sahneleri bugün hayatın tam ortasında yaşıyoruz.

İnsanı asıl yaralayan da bu zaten. Bir zamanlar ihtimal vermediğimiz şeyleri bugün konuşuyor, duyuyor, okuyoruz. Üstelik bazen bütün bunların arkasında, insanların yıllarca güven duyduğu isimleri ve yapıları görüyoruz.

Ben bu memleketin siyasi mücadelesine, bir davaya gönül vermiş insanların heyecanına yabancı değilim. Yıllarca o mücadelenin içinde bulundum. İnandığım değerlerden ve memlekete hizmet etme idealinden bugün de vazgeçmiş değilim.

Fakat bir davaya inanmak, o davanın adını kullananların yanlışlarına sessiz kalmayı gerektirmez. Tam tersine, inandığınız değerlerin aşındığını gördüğünüzde itiraz etmek de o inancın bir gereğidir.

Dava başka, şahsi menfaat başka. Hizmet başka, ihtiras başka.

Hiç kimse bir davanın itibarını kendi çıkarlarına kalkan yapmamalı. Hiç kimse milletin güvenini, emeğini ve iyi niyetini şahsi kazancının sermayesi haline getirmemeli.

Artık kimin yaptığına, kimin yakını olduğuna, hangi makamda bulunduğuna bakmadan yanlışa yanlış diyebilmeliyiz. Çünkü adalet, yalnızca başkalarına uygulanınca adalet olmuyor.

Bir haksızlığa, hukuksuzluğa itiraz etmek kimseyi hain yapmaz. Yanlışı görüp susmak da kişiyi sadakatli kılmaz.

İhtiyacımız olan şey daha fazla savunma, daha fazla mazeret, daha fazla hamaset değil. İhtiyacımız olan şey temizliktir.

Kim yapmış olursa olsun hesabı sorulmalı. Makamına, mevkiine, tanıdığına, yakınlığına bakılmadan adalet sonuna kadar işletilmeli. Bu memlekette kimsenin ama kimsenin dokunulmazlığı olmamalı.

Bir de madalyonun başka bir yüzü var ki sormayın…

Sabah erkenden işe giden, akşam evine ekmek götürmeye çalışan, emekli maaşıyla geçinmeye uğraşan, çocuğunun geleceği için kaygılanan insanlar…

O güveni kim geri verecek? Kaybolan itibar nasıl onarılacak? İnsanların içine düşen o şüpheyi kim giderecek?

Bu millet çok şey gördü, çok şeye katlandı. Memleketi ve milleti için şüphesiz yine fedakârlık yapar. Ama iyi niyetinin, sadakatinin ve emeğinin istismar edilmesini hak etmiyor.

Kaybedilen paraya, saklanmayı bilen sahte yüzlere değil; ben kaybedilen vicdana üzülüyorum.

Günün sonunda insanın aklında tek bir soru kalıyor:

Bu hırs kimin, bu vurgun kimin?