Eskişehir Büyükşehir Belediye Meclisi’nde Mihalgazi Belediye Başkanı Zeynep Hanım kibriti çaktı, benzine doğru attı. Ortalığın alev alması mümkündü. Hala mümkün… Çünkü benzin orada duruyor. Ayşe Ünlüce’nin Büyükşehir Belediye Başkanı olmasıyla birlikte CHP’nin Eskişehir siyasetinde ortaya çıkan mesele, aradan geçen zamana rağmen bütünüyle halledilmiş değil.
Hatırlayalım…
Büyükşehir Belediye Başkanlığını kendileri açısından hak edilmiş bir makam olarak gördükleri anlaşılan iki isim vardı: Kazım Kurt ve Ahmet Ataç.
Ayşe Ünlüce’nin aday gösterilmesi ve ardından başkanlık koltuğuna oturması, bu iki ismin siyasi hesaplarında ciddi bir kırılma yarattı. En azından ortaya çıkan tutum ve davranışlardan, kendilerine bir haksızlık yapıldığı düşüncesinin bütünüyle geride bırakılmadığı anlaşılıyordu.
Zaman zaman kendi açıklamalarında bu yaranın sızısını hissettik… Fakat asıl mesele, kendilerinden ziyade çevrelerinin sergilediği tutumdaydı. Siyasi ekipleri, yakın çevreleri ve bilhassa kendilerine yakın medya organlarında kurulan dil, o benzinin nerede durduğunu herkese gösteriyordu.
Hangi sözün hangi kırgınlığa karşılık geldiğini, hangi eleştirinin hangi eski hesabı hatırlattığını anlamak için fazla siyasi ferasete ihtiyaç yoktu.
İl ve ilçe kongrelerinde de aynı kokuyu almak mümkündü. Kim bilir belki de o benzin kongrelerde ateş almış olabilir Talat Yalaz yanmış olabilir. En azından bir yangın kokusu aldık o dönem. Ağır, kesif, kolay dağılmayan bir siyasi hoşnutsuzluğun kokusu.
İşin daha ilginç tarafı, bu hoşnutsuzluğun artık yalnızca Yeni Parti'nin kendi iç meselesi olmaktan çıkması. Bir siyasi partinin kendi içinde çözemediği ihtilaf, bir süre sonra rakiplerinin kullanabileceği bir imkana dönüşüyor. Siyasetin eski kaidelerindendir bu. Rakibinizin duvarında bir çatlak varsa, çatlağı genişletmeniz yeterlidir.
AK Parti'de nice yıllar böyle olmadı mı? Milletvekilleri birbirine, il başkanları milletvekillerine düşmedi mi? Bugün AK Partili aktörlerin yapmaya çalıştığı biraz bu. Benzinin nerede durduğunu biliyorlar. Hangi sözün kimi rahatsız edeceğini, hangi hatırlatmanın eski kırgınlıkları canlandıracağını da görüyorlar.
Dolayısıyla hemen her fırsatta ellerindeki kibriti o tarafa doğru sallamaktan geri durmuyorlar.
Mihalgazi Belediye Başkanı Zeynep Hanım’ın Ahmet Ataç’a yönelik, Büyükşehir Belediye Başkanlığını kendisinin istediğini ima eden sözlerini de bu çerçevede değerlendirmek gerekiyor.
Bu, sıradan bir meclis sataşmasından ibaret değil, eski bir rekabeti, üstelik herkesin gözü önünde yeniden siyasetin konusu hâline getirme teşebbüsü. Kibritin çakılması için uzun bir konuşmaya ihtiyaç yok, birkaç kelime yeterli.
Çünkü benzin hazırdı.
AK Parti’nin neden kibrit çaktığına kafayı takmamak gerekiyor. Siyasi rakibin zaafından yararlanmaya çalışmak şaşırtıcı sayılmaz. Asıl sorulması gereken,
Yeni Parti’nin o benzini neden hala ortada tuttuğudur. Ayşe Ünlüce’nin başkanlığı, yalnızca bir makam değişikliği olarak görülmeye devam ettiği müddetçe bu mesele çözülemez. Daha derin bir sorun var: Eskişehir’de siyasi ağırlığın, temsil hakkının ve karar verme yetkisinin kimde toplanacağı meselesi.
Yılmaz Büyükerşen döneminde bu sorunun cevabı büyük ölçüde belliydi. Siyasi otoritenin merkezi tartışmaya pek açık değildi. Büyükerşen sonrasında ise aynı siyasi geleneğin içinden gelen isimlerin yeni dönemde kendilerini nereye yerleştirecekleri meselesi ortaya çıktı.
Bugünkü gerilimin köklerini biraz da burada aramak gerekiyor.
Büyükerşen öncesinden bugüne taşınan siyasi rekabetlerin, eski hesapların ve karşılıklı güvensizliklerin oluşturduğu yanıcı bir birikimden söz ediyoruz.
Ünlüce’nin başkanlığı bu benzini oraya koymadı hatta benzini örtmek için daha başka ne yapılabilir inanın bilmiyorum.
Ayşe Ünlüce’nin çabası karşılığında en azından Büyükşehir Belediye Başkanlığının, geçmişte başka isimlerin hak ettiği düşünülen bir makamın geçici olarak başkasına bırakılması şeklinde görülmediğinin açıkça ortaya konulması gerekiyor.
Kazım Kurt’un da Ahmet Ataç’ın da siyasi ağırlıklarını, geçmişlerini ve temsil ettikleri çevreleri inkar etmelerinden söz etmiyorum. Böyle bir beklenti zaten siyasetin tabiatına aykırı. Fakat geçmişteki bir adaylık hesabının bugünkü yönetimin üzerinde sürekli bir gölge olarak kalmasına izin vermek başka şey. Ben ateşe su dökmekten bahsetmiyorum.
Bir meclis tartışması veya kongre sonrasında birlikte çekilen fotoğraflardan, gönül alma ziyaretlerinden de söz etmiyorum. Bunlar olsa olsa yangın söndürme tedbirleridir. Oysa mesele yangının çıkmasını önlemek olmalı. Siyasi ihtilaflar çözülemediğinde kendiliğinden buharlaşmaz. Birikir, yoğunlaşır ve bir gün hiç beklenmedik bir sözle yeniden tutuşur.
Benzin orada durdukça kibrit çakan mutlaka bulunur.