Cihan Yıldırım yazdı...

Bazı insanlar vardır, yaşları ilerledikçe yalnızca yılları değil, yaşadıkları şehrin hafızasını da beraberlerinde taşırlar. Yılmaz Büyükerşen, Eskişehir için böyle bir isim.
Geçtiğimiz günlerde 90. yaşına adım atan Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen, bu özel günü dostları, ailesi ve sevenleriyle birlikte kutladı. Gecede yaptığı konuşma ise sıradan bir doğum günü konuşmasının çok ötesindeydi. Bir ömrün muhasebesini yaptı. Yaşadıklarını, geride bıraktıklarını, hayattan öğrendiklerini anlattı.
Aslında 90 yıllık bir hayatın içinden süzülüp gelen bir hayat dersi verdi.

Konuşmasının en çarpıcı cümlesi şuydu:

“Hayatın asıl meselesi, ne kadar yaşadığımız değil; nasıl yaşadığımızdır.”

Bu cümle, 90 yaşına ulaşmış bir insanın hayat tecrübesini özetliyor. Çünkü insan belli bir yaşa geldiğinde geriye dönüp baktığında artık makamların, unvanların, sahip olunan maddi değerlerin çok da önemli olmadığını anlıyor. Önemli olan kimlerin hayatına dokunduğunuz, kimlerin gönlünde yer ettiğiniz ve arkanızda nasıl bir iz bıraktığınız.

Yılmaz Hoca da konuşmasında tam olarak bunu anlattı.

Bir gün bu dünyadan ayrılırken hanların, hamamların, yatların, katların ve paraların geride kalacağını söyledi. Ancak eserlerin, insanların kalplerinde yer eden sevginin ve hayırla anılmanın insanın gerçek mirası olduğunu vurguladı.

Büyükerşen buna çok güzel bir isim verdi: Manevi mevduat hesabı.

Bu hesabın para biriminin sevgi ve iyilik, sermayesinin insanlara duyulan saygı, getirisinin ise hayırla anılmak olduğunu söyledi.

Bence gecenin en anlamlı bölümlerinden biri buydu.

Çünkü Yılmaz Büyükerşen’in 90 yıllık hayatına baktığımızda, bu kavramın karşılığını görmek mümkün.

Eskişehir’i 25 yıl yönetti. Bu şehre müzeler, parklar, heykeller, yeşil alanlar ve kültürel değerler kazandırdı. Eskişehir’in bugünkü kent kimliğinin oluşmasında önemli rol oynadı. Bir üniversite hocası olarak yüzlerce öğrenci yetiştirdi. Sadece bir belediye başkanı olarak değil, bir eğitimci ve sanatçı kimliğiyle de iz bıraktı.

Elbette herkesin Büyükerşen’i değerlendirme biçimi farklı olabilir. Yaptığı hizmetleri eleştirenler de vardır, takdir edenler de… Siyasette ve yerel yönetimde böyle olması doğaldır.

Ancak 90 yaşına giren bir insanın hayat tecrübesini dinlerken, söylediklerinin üzerinde düşünmek gerekiyor.

Üstelik Büyükerşen’in konuşmasında yalnızca kendisine ve başarılarına yer vermemesi de dikkat çekiciydi. Hayat arkadaşı Seyhan Hanım’a özel bir bölüm ayırdı.
Çalışmasında, üretmesinde ve hayata dört elle sarılmasında eşinin büyük emeği olduğunu söyledi. Birlikte kurdukları hayatın değerini anlattı. Bu uzun yolculukta kendisine eşlik eden insanlara teşekkür etti.

Bence bu da önemli bir ayrıntıydı. Çünkü insanın gerçek zenginliği yalnızca yaptıklarıyla değil, yanında kimlerin olduğu ve o insanlara ne kadar değer verdiğiyle de ölçülüyor.

Büyükerşen, Cumhuriyet değerlerine ve Atatürk’ün ilkelerine bağlılığını da bir kez daha dile getirdi. Eskişehir’e duyduğu sevgiyi, bu şehre 25 yıl hizmet etmenin kendisi için taşıdığı anlamı anlattı.

Konuşmasında Yunus Emre’nin dizelerine de yer verdi:

“Nehirler aktı geçti, kurudu vakti geçti.

Nice han sultan tahtı bırakıp geçti.

Dünya penceresinden her gelen baktı geçti.”

Aslında bu dizeler, 90 yaşındaki Yılmaz Hoca’nın anlatmak istediği her şeyi özetliyordu.

Hepimiz gelip geçiyoruz. Makamlar, mevkiler, siyasi güç, servet…

Hepsi bir gün geride kalıyor. Geriye yaptıklarımız, yetiştirdiğimiz insanlar ve insanların hafızasında bıraktığımız izler kalıyor.

Yılmaz Büyükerşen’in 90. yaş günü gecesinde verdiği mesajı bu nedenle önemli buluyorum.

Eskişehirlilerin Yılmaz Hoca dediği Büyükerşen, bu şehirde yalnızca 25 yıl belediye başkanlığı yapmadı. Eskişehir’in değişim ve dönüşüm hikâyesinin de önemli aktörlerinden biri oldu.

Şimdi 90 yaşında, geride bıraktığı yılların muhasebesini yapıyor.

Belki de bu konuşmanın hepimize hatırlattığı en önemli gerçek şu:

Hayat, biriktirdiklerimizden ibaret değil. Kazandığımız gönüller, yetiştirdiğimiz insanlar, yaptığımız iyilikler ve geride bıraktığımız güzel eserler…

İnsanın gerçek serveti bunlar.

Yılmaz Hoca’nın 90. yaşından çıkarmamız gereken ders de belki tam olarak bu:

Önemli olan kaç yıl yaşadığımız değil, yaşadığımız yıllara ne sığdırdığımızdır.