Cihan Yıldırım yazdı...
Aslında bu yazının başlığı “Ayşe Ünlüce ne değildir?” olacaktı. Ünlüce'nin değeri ne olmadığını anladığımız zaman daha çok ortaya çıkacak kanattindeyim nedense.
Memleketin siyasetçi tarifi malum. Makamıyla büyüyen, unvanıyla konuşan, bulunduğu mevkiyi şahsiyetinin bir parçası zanneden insanlardan ibaret neredeyse.
Siyaset, insanın kendisini olduğundan başka göstermenin neredeyse bir meslek hâline geldiği bir uğraş artık.
Tevazu bile bir gösteriye dönüşebiliyor. Samimiyetin mizanseni var mesela artık. Halkla iç içe olmanın fotoğrafı, alçak gönüllülüğün basın bültenleriyle dolup taşıyor maillerimiz.
Ayşe Ünlüce'yi bu alışıldık tarifin dışında değerlendirmemin sebebi biraz da bu.
Dün, memleketin en çok kanayan yaralarından biri olan tutuklu belediye başkanları meselesinde Türkiye Belediyeler Birliği adına siyasi partilerin genel merkezlerini ziyaret etti.
Bu ziyaretlerin siyasi ve hukuki neticelerini zaman gösterecek. Fakat üzerinde durulması gereken başka bir tarafı var bu ziyaretlerin.
Ayşe Ünlüce, siyasetin birbirine tahammül edemeyen kutuplarından birine yerleşmiş bir isim değil. Kendi siyasi aidiyetini inkâr etmeden, başka aidiyetlerle konuşabilen bir siyasetçi profili çiziyor.
Zira konuşmak için karşınızdakine benzemek zorunda değilsiniz. Müzakere etmek teslim olmak da değil. Üstelik müzakereyi kapalı bir pazarlık konusu yapmama hünerine sahipseniz.
Ayrıca memleket meselesi söz konusu olduğunda, muhatabınızın siyasi kimliğini bir görüşme engeline dönüştürmek, siyaseti kendi varlık sebebinden mahrum bırakır.
Bugün siyasi hayatımızın en büyük yoksulluğu bu: Herkes konuşuyor fakat pek azı birbirini muhatap kabul ediyor.
Ünlüce'nin dikkat çekici tarafı, bu muhataplık meselesinde gösterdiği rahatlık.
Kendisini olduğundan büyük göstermeye çalışmıyor. Bulunduğu makamın ağırlığını da hafife almıyor.
Geldiği yeri unutmadan gittiği yerde bulunabilmek, sanıldığı kadar kolay bir meziyet değil.
Ülke siyasetinin koridorlarında dolaşırken Eskişehir'i geride bırakmıyor. Avrupa'nın siyasi mahfillerinde ülkesine yabancılaşmıyor.
Yerel olanla evrensel olan arasında bir tercih yapması gerektiğini düşünmüyor.
Kendi giderken kişiliğini bir yerlere saklama gereksinimi duymuyor. Ünlüce'nin mütevazılığı da üzerinde ayrıca durulmaya değer. Mütevazı görünmek için özel bir gayret sarf edenlerden değil. Tevazuyu bir siyasi sermayeye dönüştürmek gibi bir telaşı yok. Olduğu gibi. Göründüğü kadar. Ne bir eksik ne bir fazla.
Çok konuşmayı sevmiyor. Fakat suskunluğu da bir siyaset yöntemi hâline getirmiyor. Sözün gerektiği yerde konuşuyor, gereksizleştiği yerde susuyor. Bunun kolay olduğunu zannetmeyin. Siyasetin bugünkü dilinde susmak çoğu zaman acizlik, konuşmak ise kudret gösterisi sayılıyor. Lakin sözün kıymeti çokluğundan değil, içeriğinde.
Bazen insan sinirleri alınmış zannediyor.
Öyle değil elbette.
Nihayetinde o da etten kemikten. Kırgınlığı, öfkesi, tahammülünün sınırları vardır muhakkak. Fakat insanın mizacıyla ortaya koyduğu siyasi iradesi bir birinden çok farklı şeyer. Her öfkeyi dışarı vurmak samimiyet, her sataşmaya cevap vermek cesaret sayılmadığını biliyor ünlüce.
Çok konuşan, sataşan, saldıran, her şeye cevap yetiştirenlerden değil. Ünlüce'nin siyasi tutumunda benim dikkatimi çeken de bu ayrım. Seviyeyi düşürenlerden değil.
Fakat hiçbir seviyeye de mesafe koymuyor.
Burada ikisi arasındaki farkı anlamak gerekir.
İnsanlarla konuşmak için onların seviyesine inmek zorunda değilsiniz. Kendi seviyenizi muhafaza ederek de herkesle temas kurabilirsiniz. Hatta siyasetçinin önemli meziyetlerinden bir de bu olsa gerek.
Bugün memleketin siyasi arenasında birbirine selam vermeyi dahi siyasi taviz sayanların, karşısındakini dinlemeyi zayıflık zannedenlerin oluşturduğu bir iklim var.
Ayşe Ünlüce'nin dün gerçekleştirdiği temasları bu iklimin içinde değerlendirmek gerekiyor.
Bir belediye başkanının yerel hizmetlerin ötesine geçerek ülkenin hukuk ve demokrasi tartışmalarında sorumluluk üstlenmesi, elbette başlı başına yeni bir şey değil. Fakat bunu yaparken siyasi kimliğini bir duvara dönüştürmemesi, üzerinde düşünülmesi gereken bir tutum.
Üstelik bu, kendi siyasi çevresinin tamamının kolaylıkla benimsediği bir tutum da olmayabilir. İrade dediğimiz şey zaten herkesin razı olduğu yerde ortaya çıkmıyor.
Aslında, itirazların, alışkanlıkların ve siyasi hesapların arasından kendisine bir yol açabildiğinde anlam kazanyor.
Ayşe Ünlüce'nin önünde daha uzun bir siyasi yol var. Bu yolun ne getireceğini, hangi sınavlarla karşılaşacağını bugünden bilmek mümkün değil. Fakat
Eskişehir'den çıkıp ülke siyasetinin en çetin meselelerinden birinde muhatap kabul edilen bir isim hâline gelmesi, üzerinde durulmayı hak ediyor.
Benim için meselenin özü şu: Makam insanı büyütmez. İnsanın çapını görünür kılar. Ayşe Ünlüce'yi anlatmaya çalışırken ne olmadığından başlamamın sebebi de buydu.
Ayşe Ünlücenin ne olmadığını anlarsanız bugün "oldum" diyen siyasetçilerin neden olamadığını da anlarsınız.